De Kunst van het Luisteren

Bericht

Er zijn goede sprekers en goede sprekers. De ene categorie goede sprekers zijn tevens mensen die goed kunnen communiceren, de andere categorie goede sprekers kunnen enkel goed spreken, maar niet goed communiceren. Over deze laatste categorie sprekers gaat deze blog. Ze vertellen met veel enthousiasme de prachtigste verhalen waarbij de toehoorders aan hun lippen hangen (ik deed dat ook) en worden meegevoerd in het verhaal. Van deze sprekers wordt dan vaak gezegd dat zij de ‘kunst van het communiceren’ verstaan. Hier wordt echter een denkfout gemaakt; wij, of liever zij, de sprekers, denken dat zij goed kunnen communiceren, zij kunnen echter enkel goed spreken en de mensen enthousiasmeren. Deze goede sprekers verstaan echter slechts de eenzijdige kant van de communicatie, namelijk het zenden. Goede communicatie bestaat alleen bij de gratie van het goed kunnen zenden (spreken) EN goed kunnen ontvangen (luisteren) Pas als aan beide harde voorwaarden, spreken én luisteren, is voldaan is er sprake van goede communicatie. Dus een goede spreker is niet altijd iemand die goed communiceert.

Waarom deze blog over de kunst van het luisteren? Omdat ik deze sprekers ervan bewust wil laten zijn/worden dat als zij ook de kunst van het luisteren zouden verstaan, zij nog betere sprekers zouden (kunnen) worden. Kunnen staat tussen haakjes omdat er een gevaar schuilt in het niet-kunnen-luisteren. Dat gevaar zit m hierin dat het niet- kunnen-luisteren ook zal inhouden dat zij niet open staan voor feedback en dus niet in staat zijn een bepaalde sensitiviteit voor hun omgeving te ontwikkelen. Immers de spreker luistert niet, maar wil alleen maar zenden, zenden en zenden. Als je zo een spreker kritisch volgt zul je op een gegeven moment merken dat het verhaal hetzelfde blijft, immers de spreker laat zich niet ‘voeden’ door de omgeving (lees: staat niet open voor feedback) En een verhaal dat niet gevoed wordt vermagerd, het wordt dus een mager verhaal, ongeloofwaardig. Althans, voor de vaste schare van luisteraars rondom deze spreker. Nieuwe luisteraars zullen altijd even enthousiast blijven, het is voor hen immers een nieuw verhaal. De vaste luisteraars zullen niet meer geinspireerd raken door het verhaal, temeer omdat de wetenschap aanwezig is dat de spreker slechts een spreker is en meer niet. En dat slaat het verhaal op een gegeven moment dood. De spreker wil (kan?) zich niet laten inspireren door wat anderen te vertellen hebben. Dat is zijn goed recht, maar hij/zij ontzegt zichzelf groei en daarmee ook de groei van anderen die zich door de (steeds vernieuwende) verhalen zouden kunnen laten inspireren.

Misschien is het handig te vermelden dat de Amerikaanse organisatiedeskundige Robert K. Greenleaf, de oprichter van The Greenleaf Center voor Servant Leadership aan de wieg heeft gestaan van de eerste cursussen ‘Leren Luisteren’. Hij vond het uiterst belangrijk dat een dienend leider ook de kunst van het luisteren verstond.

De conclusie zou dus kunnen zijn dat een spreker die alleen maar spreekt, maar niet luistert, door zich de Kunst van het Luisteren eigen te maken, niet alleen een nog beter spreker wordt, maar tevens de competenties ontwikkeld om daarnaast een dienend leider te worden, voila…..tel op je winst.

Laat een Bericht Achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *


× 9 = 18